فرهنگخانه :در حاليکه بسياري از مواقع زمان جشن باستاني «سپندارمزگان» به اشتباه ۲۹ بهمن ماه خوانده مي‌شود، دکتر ميرجلال الدين کزازي معتقد است اين جشن که براي پاسداشت زنان و دختران است، در پنجمين روز از واپسين ماه سال (اسفند ماه) برگزار مي‌شود.

دکتر ميرجلال الدين کزازي در آستانه جشن عشق ايرانيان« سپندارمزگان» در گفت‌وگو با ایسنا  گفت:"جشن سپندارمزگان» آن چنان که از نام آن هم آشکار است، جشني است که ايرانيان کهن آن را در بزرگداشت « سپندارمز» برگزار مي‌کرده‌اند و هنوز نيز به گونه‌اي برگزار مي‌کنند.

وي ادامه داد: «سپندارمز« که در اوستايي « سپنته آرمئيتي» ناميده مي‌شود يکي از امشاسپندان (فرشتگان) بزرگ و برين در آيين زرتشتي است.

اين استاد زبان و ادبيات فارسي با اشاره به اين که در باورشناسي زرتشي «سپندارمز» از ايزدان مادينه است، يادآور شد: ناگفته پيداست که نرينگي يا مادينگي ويژگي‌هاي‌است نمادين که از اين ديد مي‌بايد بدانها نگريست.

کزازي افزود: در نماد شناسي باستاني ايران زمين «آتش» پور اهورا مزدا و «سپندامز» دخت او شمرده مي‌شود و از همين روي جشن‌هايي که با «سپندارمز» در پيوند است بيشتر سويي و رويي زنانه دارد و مي‌توان گفت جشن‌هايي است که ايرانيان با انگيزه و بهانه آن زنان و دخترانشان را گرامي مي‌دارند و از آنان به پاس سالها کار و تلاش، پاکدامني، مهرباني، فداکاري و پرورش و آموزش فرزندان سپاس مي‌گذارند.

وي جشن‌هاي بزرگداشت زنان در ايران را يکي از آيين‌هاي جشن «سپندارمزگان» دانست و خاطرنشان کرد: در ايران باستان در بوم‌هاي گرم ايران زمين، مردان رنج بر خود نهاده‌اند، به فراز کوه‌ها مي‌رفته‌اند تا از آنجا براي زنانشان يخ به همراه بياورند.

اين محقق زبان و ادبيات فارسي گفت: ناگفته پيداست که جشن «سپندارمزگان» جشني است که مي‌بايد در ماه «سپندارمز» که واپسين ماه سال است برگزار شود که ايرانيان امروز آن را اسپند مي‌نامند، در روزي که به نام «سپندارمز» ناميده شده است، يعني پنجم اسفندماه.

کزازي يادآور شد: يکي از رسم و راه‌هاي کهن ايراني که پايه و خاستگاه پاره‌اي از جشن‌هاست، آن است که ايرانيان روزي را که با ماه همنام مي‌افتاده است جشن مي‌گرفته‌اند.

به گفته اين استاد ادبيات، درگاه شماري کهن ايراني، نام ۱۲ ماه سال بر پاره‌اي از روزهاي ۳۰ گانه ماه نهاده شده بوده، پس به ناچار در هر ماه روزي هم نام مي‌افتاده است با همان ماه، که نياکان ما اين همتايي را فرخنده و همايون مي‌دانسته‌اند و به بهانه آن جشني مي‌آراسته‌اند.

وي ادامه داد: پاره‌اي از جشن‌هاي بزرگ ايراني و از آن ميان جشن «سپندارمزگان» بر همين پايه استوار شده است.

اين استاد دانشگاه معتقد است اگر ما ايراني نيز نمي‌بوديم، از ديد فرهنگ شناسي جشن آييني و باستاني «سپندارمزگان» را با جشن کما بيش همانند آن که «والنتاين» ناميده مي‌شود و فرنگيان آن را برگزار مي‌کنند مي‌سنجيديم، همچنان باور مي‌يافتيم که جشن «سپندارمزگان» جشني است بن‌آورتر، پرمعناتر و لايه‌ورتر از جشن «والنتاين».

اين استاد ادبيات در پايان خاطرنشان کرد: به هر روي اگر ما ايرانيان تاريخ و فرهنگ گرانسنگ و نازش خيز خود را به درستي بشناسيم، فريفته درخشش‌هاي دروغين در فرهنگ‌هاي نيراني(غير ايراني) نخواهيم شد.