امروز     دوشنبه , 1,اردیبهشت,1393    Monday , 21,April,2014  - 
پنجشنبه 11 دی 1348
00:00:00
 

نظرات شما

 
نظر شما با موفقیت ثبت گردید .

نظر شما

ثبت نام در خبرنامه

تبلیغات

سخن روز

دوشنبه, 1 اردیبهشت 1393
به بهانه زادروز قیصر امین پور...

دوم اردیبهشت‌ماه زادروز قیصر امین‌پور است؛ شاعری که در دهه‌های دشوار زندگی مردم ایران، با انعکاس درد این مردم در شعرهایش، آن‌ها را همراهی کرده است. ردهای من جامه نیستند تا ز تن در آورم چامه و چکامه نیستند تا به رشته سخن درآورم نعره نیستند تا ز نای جان برآورم . دردهای من نگفتنی دردهای من نهفتنی است . دردهای من گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست درد مردم زمانه است مردمی که چین پوستین‌شان مردمی که رنگ روی آستین‌شان مردمی که نام‌های‌شان جلد کهنه شناسنامه‌های‌شان درد می‌کند . من ولی تمام استخوان بودنم لحظه‌های ساده سرودنم درد می‌کند . انحنای روح من شانه‌های خسته غرور من تکیه‌گاه بی‌پناهی دلم شکسته است کتف گریه‌های بی‌بهانه‌ام بازوان حس شاعرانه‌ام زخم خورده است . دردهای پوستی کجا؟ درد دوستی کجا؟ . این سماجت عجیب پافشاری شگفت دردهاست دردهای آشنا دردهای بومی غریب دردهای خانگی دردهای کهنه لجوج . اولین قلم حرف حرف درد را در دلم نوشته است دست سرنوشت خون درد را با گلم سرشته است پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟ درد رنگ و بوی غنچه دل است پس چگونه من رنگ و بوی غنچه را ز برگ‌های تو به توی آن جدا کنم؟ . دفتر مرا دست درد می‌زند ورق شعر تازه مرا درد گفته است درد هم شنفته است پس در این میانه من از چه حرف می‌زنم؟ . درد، حرف نیست درد، نام دیگر من است من چگونه خویش را صدا کنم؟ قیصر امین‌پور بامداد هشتم آبان‌ماه سال 1386 در سن 48 سالگی درگذشت و در زادگاهش گُتوَند به خاک سپرده شد. روحش شاد ، یادش گرامی

ادامه مطلب
#fc3424 #5835a1 #1975f2 #b487c5 #af8cb4 #3ac3c6